Toplam Sayfa Görüntüleme Sayısı

Kelebeğin Günlüğü

Çatışma, önyargı ve husumetlerin çoğu dilden kaynaklanır.Sen sen ol, kelimelere fazla takılma.Aşk diyarında dil zaten hükmünü yitirir.

9 Ocak 2012 Pazartesi

Monica'm


Bugün cuma; 

Büyükannemi hatırlıyorum, 
Dolayısiyle çocukluğumu. 
Uzun olaydı o günler; 
Yere düşen ekmek parçasını 
Öpüp başıma götürdüğüm günler. 
O zaman da inandığım gibi, 
Sahiden bir öbür dünya varsa eğer, 
Orada da cumaysa bugün, 
Başında bulutlardan beyaz örtüsü, 
Büyükannem namaz kılmaktadır, 
Namahrem eli değmez seccadesinde; 
Mekke-i Mükerreme'den getirilmiş. 

Dilerim duàsinda unutmasın beni; 
Günahkar olduğumu hatırlayarak. 

CAHİT SITKI TARANCI 


İşte bu şiirle ilk uzun blogumu yazmaya başlıyorum.
Sanırım yine bir sınav öncesi sendromu yaşıyorum.Dönemin önemli son sınavı yaklaşırken ve yalayıp yutmam gereken 5 kitap varken benim burada olmam başka türlü açıklanamaz herhalde.
Neyse konumuza gelelim.Bu yazımı hayatımın en önemli kadınına ithaf ediyorum.Babaanneme.
Hayatımızın şekillendiği kişiliğimizin, renklerimizin, zevklerimizin oluştuğu, belli bir duruş kazandığımız en önemli dönemdir bebeklik ve çocukluk dönemi.
İşte benim için bu döneme damgasını vurmuş bir kadın var hayatımda.Beni büyüten dış görünüşte dahil olmak üzere yediğim yemeğe içtiğim suya kişiliğime kadar her şeyini ondan aldığım bir kadın.Ve bunu düşünmek gerçekten zor ama tamda benim için gereken her şeyi verdiğine inandığı zaman bu dünyadan mutlulukla çekip gitmiş bir kadın.Bilmiyorum neden; onu anlatasım geldi birden.Ara ara olur böyle hatırlayıp hüzünlendiğim bazen daha da aşırıya gittiğim.
Birlikte geçirdiğimiz zamanı mutlu bir tebessümle ansam da gözlerim dolmadan edemiyorum.Her dakikamı onunla geçirdiğim 13yılın sonunda ondan ayrı yaşayamayacağımı düşünürken 5senedir onu görmeden,duymadan, hissetmeden yaşamak bazen dayanılmaz olabiliyor.Ölümün soğukluğunu tatmak aslında çektirdiği acının ne kadar büyük olduğunu öğrenmek acı bir tecrübe.
Neyse bu kadar yeter.
Asıl demek istediğim..Bir teşekkür.Babaanneme bir teşekkür borçluyum sanırım.Tabi birde hayatımın en önemli adamına..Dedeme.Bunu tabi ki biliyorlardır eminim.Ama bir de yazmak istedim duygularımı anlatıp rahatlamak.
Binlerce kez teşekkür etsem az çünkü.Tamam bazı zamanlar çekilmez oluyorum.Kusursuz insanda olmaz zaten..Bunlarla yaşanılır elbet biraz inatçı biraz kırılgan olsam da ben bu iki insan sayesinde mükemmel yetiştiğime inanıyorum.Hayatımda sayısız anı bırakan en mutlu ve saf dönemlerimde bana muhteşem bir çocukluk yaşatan ve el üstünde büyüten benim en değerli varlıklarım olarak kalacaksınız hep.En saf ve en büyük sevgimi sizinle paylaştım ben.Birdaha kimseye veremeyeceğim kadar büyük bir sevgi bu.
Hayat ne garip bazen.Hayat ne kısa ne soluksuz bazen.
Tamam bu blog düşündüğüm kadar da uzun olmadı.Olsun anlatmak istediklerimi anlattım ya yeter.

                    Not:Kendi resmimizi koymayacağım.Bana özel kalsa daha iyi.

D.

Hiç yorum yok: