Toplam Sayfa Görüntüleme Sayısı

Kelebeğin Günlüğü

Çatışma, önyargı ve husumetlerin çoğu dilden kaynaklanır.Sen sen ol, kelimelere fazla takılma.Aşk diyarında dil zaten hükmünü yitirir.

17 Ocak 2012 Salı

Çatışma:Beyin ve Kalp


Acıtıyor bak yine kalbimi.Tutup sıkıyor büyük bir pençe sessizce.Yüzüne bakıyor konuşamıyorum.Çırpına çırpına ağlıyorum sadece.Nefessiz kalan sesim yavaş yavaş solan tenim kanımın eriyip damarlarımdan akmasıyla son buluyor işte bu bilmece.Etraf kararıyor aniden.Kalbimi özgür bırakıyor sonunda ellerin..dım dım….dım dım….soluk soluğa can çekişiyor kendi kendine.Kırmızılığı kaybolmuş damarları kocaman olmuş tek bir nefes arıyor geride..Usul usul kayıyor bedenim yerçekimiyle boşluğa ve titrek mum ışığının dansıyla cam parçalarının arasına düşüveriyorum istemsizce.Kalbim son nefesinin savaşında ben yerde boylu boyunca yatıyorum.Kirlenen ellerinin lanetiyle üstümden kalkıp kaçıyorsun arkana bakmadan sen kocaman gözlerle.Korku dehşet ve öfke saçarak ardında bir soru bulutu bırakıp koşuyorsun uzaklara.
Ruhum çekiliyor her bir köşemden.Tırnak uçlarımda hissedebiliyorum işte ölümün sessizliğini.Boğazım kuru nefessiz yatarken işte ruhum yükseliyor tırnaklarımdan göğe.
Can çekişen kalbim son bir çırpınışla baygın bedenime haykırıyor ve aniden kıpkırmızı doluyor işte kanla canla yeniden.dım dım…dım dım…Kocaman bir atışla son vuruşunu yapıyor hayata tutunmak için.Bir kumar oynuyor dünyayla ahiret arasındaki son zarı da sallayıp havaya fırlatarak.
Döne döne düşüyor zar tiz bir gürültüyle yere.İlk kez şansı dönüyor kalbinin ve kazanıyor bu hayatta kalma savaşını.Kıpkırmızı dolup heyecanla atmaya başlıyor tekrar.
Tenimin rengi soğuk bedenimin ısınmasıyla normale dönüyor.Gidemiyorum işte yine beceremedim diyor beynim sessizce kalbim duymasın diye.Köşesine çekilip ağlamaya başlıyor kendi kendine.Ayılıp yerden kalkıyorum yavaşça.Cam kırıklarını toplayıp geçiyorum hep kaldığım köşeme yine.Kalbim coşkuyla atıyor kazanmanın sevinciyle.Yerimden kalkıp koşup gidiyorum kalbimi parçalayıp ölüme terk eden adamın peşinden yine.
Beynim dur ne yapıyorsun diye inliyor hıçkırıklar içinde..’sana az önce yaptığını görmedin mi ölüyorduk hep birlikte.’
Kalbim yönetiyor ayaklarımı koşuyorum yine..Söz geçirememek bu kadar mı zor bu kadar mı acı?ne kadar pahalıya patlıyordu oysa az daha bana.Kalbimin peşinden gitmek bir hata dur yapma..
Ama söz geçirmek çok zor hatayı bile bile lades demek hep aklımda çelişkilerle iç sıkıntısıyla büyümek..
Erkenden yaşlanmak bu olsa gerek.
Koşarken peşinden nefesim tükeniyor ve yığılıyorum tekrar yere.
Bu kez kalkamadan hemde..

Hiç yorum yok: